The Chicklit Diaries (4): Het verhaal van de minne

26 Apr

Geschreven door: Giuseppina Torregrossa
(vertaling: Saskia Peterzon-Kotte)
Gelezen: maart/april 2011
Oordeel: chicklust

Wie denkt dat chicklit alleen maar wordt geschreven door Amerikaanse vrouwen tussen de dertig en de veertig die per ongeluk zijn ontdekt door een uitgeverij en ineens van hun zolderkamer- of plattelandshobby hun werk mogen maken, of door omhooggevallen twintigers met kasten vol Vuitton en Choo die zich in de like, totally chic kringen van New York begeven, die heeft het mis. In Italië woont mevrouw Giuseppina Torregrossa, van oorsprong Siciliaanse. Nadat ze twintig jaar als gynaecologe had gewerkt en zich had ingezet in de strijd  tegen borstkanker, begon ze met schrijven. Het verhaal van de minne is haar tweede roman, en houdt het midden tussen een familiekroniek, een coming-of-ageroman en een verhaal over de vrouwelijke tiet.

Agata, Agata en Margherita
De Siciliaanse Agata komt uit een bonte en markante  familie, zowel aan moeders kant als aan de kant van haar vader. Deze familieleden, en in het bijzonder haar twee eigenzinnige en sterke oma’s Agata en Margherita, drukken hun stempel op het leven van Agata, dat niet bepaald gladjes verloopt. Ze wordt namelijk op jonge leeftijd ondergebracht bij haar opa en oma, de ouders van haar moeder, omdat haar ouders niet voor haar én haar pasgeboren broertje kunnen en willen zorgen.

L’histoire se répète
We leren Agata kennen door haar eigen verhaal, maar ook door de verhalen over haar oma’s en overgrootmoeders. Torregrossa vertelt de familiegeschiedenissen van vier generaties, die allemaal om hetzelfde thema draaien: de borsten als symbool voor vrouwelijkheid en kracht. Zo mooi en vol en belangrijk, zo onmisbaar. De gebakjes die oma Agata en Agata zelf ieder jaar ter ere van de Heilige Agatha bakken, komen soms dik, zoet en romig uit de oven, maar net zo vaak mislukken ze. Figure that one out for yourself.

Kopen!
Dit is het perfecte vakantieboek. Niet te luchtig, want de Siciliaanse vrouwen doorstaan ook heel wat ellende. Niet te simpel, want Torregrossa beschrijft Sicilië op zo’n poëtische manier dat je de olijfbomen en het stof van Palermo bijna kunt ruiken. En zeker niet te saai, want geloof mij: er trekt een bonte stoet vrouwen aan je geestesoog voorbij. Laat ik ook niet vergeten te vermelden dat het heel goed vertaald is door Saskia Peterzon-Kotte, die de toon en de rijke sfeer van de Italiaanse taal knap in het Nederlands heeft gevangen, zonder dat het stroperig en over the top klinkt. Ook knap: ze heeft typisch Siciliaanse uitdrukkingen in het Italiaans laten staan met de vertaling erachter, en dat komt nergens gekunsteld over. “Calati junco che passa la china: buig als een riethalm tot de overstroming voorbij is.” Dat doen de vrouwen, en bewijzen eens te meer dat zij ondanks al het drama altijd weer het sterke geslacht blijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: