Opgetoeft haar en glazige drankblik

5 Apr

Het is weer Deuntjes-Dinsdag op The Lost Marble! Elke dinsdag goede muziek (naar mijn onbescheiden mening) in de etalage.

Lieve Amy Winehouse,

Je intrigeert me mateloos.

In den beginne had ik je cd. Daar luisterde ik vaak naar. Toen kwam je steeds in het shownieuws, flashend met je ondergoed of zo stoned als een garnaal ergens in een goot. Je hele shitty leven lag op straat. Je was altijd dronken, waardoor je soms ook niet optrad.

Op een bepaald moment ging je hype weer een beetje voorbij. Ik luisterde minder vaak naar je cd. Niet omdat ik je niet goed vond, maar omdat er weer anderen waren die ik ook wilde horen. Maar laatst moest ik weer aan je denken. Ik weet niet waarom. Misschien was het omdat ik een bad hair day had en ik eruitzag alsof ik mijn vingers in het stopcontact had gestoken. Net als jij. Of omdat ik had gedroomd dat er tanden uit mijn mond vielen en ik een gapend gat in mijn mond had. Net als jij.

Ik wilde weer naar je luisteren. Maar niet naar de afgemixte nummers op je cd. Ik wilde je graag live horen. Op internet ging ik op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? De ultieme Amy Winehouse-ervaring? Amy Winehouse zoals Amy Winehouse bedoeld is? De vrouw achter Amy Winehouse?

Ik vond je gelijk bij Jools Holland, de keizer der muziekprogramma’s. Huh? Je haar zat normaal. Je had een kek jasje aan, en je zag eruit alsof je uit een doodordinaire Britse suburb was weggelopen. Maar je gaf een jazzversie van Teach Me Tonight ten beste waar elke rechtgeaarde soulqueen (en Stevie W. Himself) steil van achterover zou slaan. Zo lekker traaaaaaag, met een randje eraan. En je genoot er duidelijk zichtbaar van, zonder glazige drankblik in je ogen. Eigenlijk klopte wat ik zag niet met wat ik hoorde. Je intrigeerde me mateloos.

Daarna vond ik je weer bij Jools, dit keer met Paul Weller. Jullie zongen Don’t Go To Strangers, van Etta Jones. Hier was je de diva. Je haar was ouderwets opgetoefd, je trok je jurkje steeds verder omhoog. De rasp van Weller ging perfect samen met jouw hartenkreten. Jools wiegde achter zijn keyboard vaderlijk mee. Zing maar lekker hoe je zelf wilt, mijn duifje, want you and I both know you’re good, leek hij te willen zeggen. Aan het einde kreeg ik kippenvel. Ik luisterde er opnieuw, en opnieuw, en opnieuw naar. ’s Ochtends met de lichten aan. ’s Avonds met de lichten uit. Je intrigeerde me mateloos.

Tot slot ging ik naar iConcerts.com, voor een laatste liedje. Het werd er eentje van je album, I’m No Good. Gelukkig, je bleek je oude streken niet verleerd. Je ogen stonden ergens ver weg, gericht op de volgende fles drank of joint. Je zweette op je gezicht, dat er een beetje pafferig en ongezond uitzag. Je tieten vielen bijna uit je bloesje. Maar het had geen invloed op je stem en je soul. Misschien werkte het zelfs wel mee. Je trage timing, je onverstaanbare woorden, je warme en tegelijkertijd rauwe klank. De achtergrondzangers hopten doelloos heen en weer.

Ik hoor je liever live dan op cd. Ik hoop dat je snel weer naar Nederland komt voor een optreden, liefst in een rokerige nachtclub. Maar wel zonder afzegs. Want je intrigeert me mateloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: