Recensie: I Am Number Four (de film)

4 Apr

Waar Twitter al niet goed voor is! Via @AWBruna won ik op 24 maart twee vrijkaarten voor de film I Am Number Four. De vertaling van het gelijknamige boek was namelijk net door Bruna uitgebracht. In zo’n geval, boek-wordt-film, lees ik eigenlijk liever eerst het boek, omdat ik me zelf eerst een voorstelling wil maken van de personages. Als ik eerst de film bekijk, zie ik tijdens het lezen telkens Robert Pattinson, Viggo Mortensen of Emma Watson aan mijn geestesoog voorbijtrekken, en hoe leuk die ook zijn, ik hoef geen door Hollywood beïnvloede fantasie.

Maar goed, voor het boek had ik nu niet genoeg tijd, dus zaterdagavond 2 april toog ik met mijn zus naar Pathé ArenA. Geen idee wat ik moest verwachten, ik wist alleen dat het een sciencefictionverhaal was en dat het boek, geschreven door Pittacus Lore (pseudoniem van James Frey en Jobie Hughes), een grote Young Adult-hit was in Amerika.

Samenvatting
20.40 uur: de reclames en trailers beginnen. We knabbelen aan de popcorn en slurpen Cola Light.

Ca. 21.00 uur: de film begint. HoofdpersoonheetNumberFourenisoverlevendevanvernietigdbuitenaardsvolk. Slechterikenmakenopaardejachtophem. Hoofdpersoonprobeertuithunhandenteblijvendoortelkensteverhuizen. HoofdpersoonontmoetmeisjeinnieuwewoonplaatsBAMBOEMverliefd. Hoofdpersoonmaaktvriendenmetnerdvandeschooldiehelemaalintoufo’sis. Vadervannerdisopmysterieuzewijzeverdwenen.
Slechterikenverschijnententonele.
Verdwenenvadervannerdblijktbelangrijkeschakelinverhaal.
GrotevechtscènevolgtBAMBOEMKLABANG.
MeisjeennerdenNumberSixdieooktotvolkvanNumberFourbehoorthelpenmee. NumberFourvertrektmetSixennerdopzoeknaarandereNumbersennerdvader.
Einde.

21.30 uur: aan de resten van de popcorn knabbelend lopen we de zaal uit. We hebben niet eens de kans gehad om de bak leeg te eten.

Conclusie: te kleine buis Pringles
Het is echt jammer dat I Am Number Four zo kort duurt, want daardoor blijven de personages en het verhaal erg ‘plat’. Er is nergens ruimte overgelaten om iets op te bouwen of uit te diepen. Alle informatie wordt in supersnelle brokken voor je neus gegooid, en net wanneer je denkt: ‘zo, en nu gaat het echte avontuur beginnen’, namelijk wanneer Number Four er met Number Six en de nerd op uit trekt om de vijand te verslaan en hun mede-Numbers te vinden, is de film afgelopen. Open einde, anyone? Dat is erg jammer, want ik vond wel dat het verhaal veel potentie had. Ik ben dan ook heel benieuwd naar het boek, waarin je als lezer hopelijk wel meer de diepte in wordt genomen.* De film beoordeel ik als een te kleine buis Pringles: het is lekker, maar je bent er te snel doorheen, en na afloop snak je naar meer.


*Op de Wikipedia-pagina van het boek las ik dat I Am Number Four het eerste deel is van een voorgenomen serie van zes boeken, dus het open einde is mogelijk niet uitsluitend een slimme marketingtruc om het onderwerp met een sequel flink uit te melken.

Eén reactie to “Recensie: I Am Number Four (de film)”

Trackbacks/Pingbacks

  1. De kracht van series « The Lost Marble - december 22, 2011

    […] een, Ik ben Nummer Vier (I Am Number Four), vond ik nog niet zo sterk; zowel bij het boek als de film had ik het idee dat er meer in zat, maar dat het verhaal nog niet tot z’n full potential was […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: