De trillende hand van Jamie

29 Mrt

Een nieuw geluid op The Lost Marble: Deuntjes-Dinsdag! Elke dinsdag goede muziek (naar mijn onbescheiden mening) in de etalage.

Lieve Jamie Lidell,

Je van soul en liefdeszeer doortrokken stem. Je ietwat onverzorgde, maar tegelijkertijd hipper-dan-hippe uiterlijk. Je swingende nummers, up-tempo en twisted, die ik grijs kan draaien zonder dat ze hun spark verliezen. Je live optredens, waarbij je in je eentje een heel nummer in elkaar beatboxt, met computers en stemvervormers en andere bizarre apparatuur. Maar vooral: je trillende handje bij Jools Holland.

Ik zag het filmpje van je optreden bij Later… with Jools Holland, uit 2005, op Youtube. Je zong Multiply. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde op de radio, dacht ik dat je een hele grote neger uit Harlem was. Maar dat was je niet. Je was een tikkeltje absurde Brit met een te gekke stem. Een soort Rivella: een beetje vreemd, maar wel lekker. Ik kreeg geen genoeg van je, dus ik verorberde het filmpje gretig. Waarbij ik zo mogelijk nog meer smolt dan ik al deed. Dat kwam door je trillende hand.

Je stond breed glimlachend klaar, terwijl Jools plaatsnam achter de piano. Het plezier straalde van je af; het was te lezen in je ogen, in je lichaamstaal. Je voelde de enthousiaste vibes van het publiek. En geheel begrijpelijk, want Later… with Jools Holland is een van de beste muziekprogramma’s die ik ken. The crowd was amazing.

Jools begon te spelen. Je had je microfoon in je rechterhand, en je zong. Well I’m sure it never used to be / so hard / this hard. Al vrij snel zag ik je microfoon wiebelen. Deed je dat nu op de maat van de muziek? Was het een soort tappen met je voet, maar in plaats daarvan met je hand? Maar je bleef het doen. Nu begon het meer op een oncontroleerbare tik te lijken, of zenuwen. Maar dat laatste kon ik me haast niet voorstellen. Je stond er zo ontspannen, zo vol muzikaal enthousiasme bij.

Terwijl je het nummer naar zijn climax bracht, ging ik met je mee, gebiologeerd starend naar je rechterhand. Het maakte je kwetsbaar, onderstreepte je belangrijke boodschap. I’m so tired over beating myself, beating myself up (…) Please go under with a smile. Door dat trillende handje geloofde ik je. Jij had het allemaal al een keer gezien en meegemaakt. Jij wist wat er uit het leven te halen viel, hoe hard je ook op je bek ging. Je hand was het trillende bewijs. En daardoor wilde ik je nog meer.

Ik heb twee cd’s van je, en ik ben naar twee optredens van je geweest. Tijdens die shows heb ik je niet zien trillen, want ik stond te ver weg. Maar ik geloofde alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: