Tangoles

5 Jan

Ik kom de studio binnen. Het is een mooie zaal, net als uit een film. Pilaren in het midden, een laag balkenplafond en een spiegelwand. Ik word begroet door een paar mensen, die blijkbaar ook voor de tangoproefles komen. Ik weet niet zo goed waar ik moet gaan zitten en of ik me bij iemand moet melden, en terwijl ik ongemakkelijk met mijn jas sta te klungelen komt er een morsige man op me af. Bierbuik, piekig krulhaar, bril modelletje jampot. Eigenlijk ruik ik hem al aankomen: de geur van verzorgingstehuis. Weeïg, zweterig, afgetopt met een vleugje urine. ‘Ik ben Bert. Nog de beste wensen. Ik assisteer zo af en toe bij de proeflessen.’ Hij praat een beetje onduidelijk, binnensmonds haast, en op een toon die doet vermoeden dat er ergens een chromosoompje de verkeerde kant op is gewandeld. De ontbrekende voortand zal ook niet helpen. Wanneer je in het woordenboek ‘onsmakelijk’ opzoekt, staat er het volgende: on·sma·ke·lijk bn, bw 1) onaangenaam van smaak 2) vies, walgelijk: een ~ verhaal 3) Bert. Ik groet hem vriendelijk terug en zoek een plekje. Mijn god, denk ik nog, dat is vast de buurtmalloot die hier dag en nacht ronddrentelt. Je zal er maar mee moeten dansen…

De les gaat beginnen. De lerares is (natuurlijk) een donkere schone met benen als lucifers en een strakke bips. Ze praat zwoel, ze past helemaal in de tangosfeer. Haar partner is een donkerblonde jongen, niet zo groot, met het lichaam van een danser: niet al te gespierd en soepel als een stuk elastiek. Eerst lopen we rondjes door de zaal, om het elegant stappen (zowel vooruit als achteruit) te leren. Daarna gaan we in paren bij elkaar staan om dit samen te doen, neuzen naar elkaar toe, onderarm rustend op onderarm. Ik ben zonder partner gekomen, in de hoop dat ik vast wel bij iemand in kan haken. Maar ik heb al gezien dat het hier lastig gaat worden; vrijwel alleen maar duo’s. De oprichter van de school, Lalo, loopt ook rond, en dan is er nog Bert. No way.

Gelukkig. Naast me staat een kleine dame van tegen de veertig die ook alleen is gekomen en ik sluit me razendsnel bij haar aan. Waarop zij zegt: ‘Er staat daar nog een heer zonder dame,’ doelend op Bert. Ik antwoord dat een van ons dan alleen is (en bedoel te zeggen: NO WAY dat we met die kerel gaan dansen!). Dan worden Lalo en Bert er door de leraar en lerares bijgeroepen om als partner voor ons te dienen. De wat oudere, kleine Spanjaard Lalo gaat natuurlijk meteen voor de kill: de dame naast mij. En ik zie Bert op me afkomen. O. Mijn. God. Dit wordt het langste uur van mijn leven.

Vanaf het moment dat ik Bert bij zijn onderarm pak en me door hem moet laten lijden, eh sorry, leiden, hou ik mijn adem in en stuur ik wanhopige blikken naar het lerarenduo. Red mij! Van de onderarmgreep gaat het vervolgens naar de danshouding: één hand op het schouderblad (ik voel de haren door zijn bloes. Echt.) en de andere in de hand van de partner. We leren de ocho cortado, waarbij de dame als volgt danst: drie stappen naar achteren, dan met rechts één naar voren langs het lichaam van de partner (brrr), draaien op de bal van de rechtervoet, overstappen naar de linkervoet. (zie hier op 1’13). De heer leidt de richting en de beweging, de dame moet met haar lichaam en armen lichte tegendruk geven, om goed te kunnen voelen wat de man aangeeft. Ik weet niet hoe ver ik Bert van me af moet houden, want ik wil koste wat kost voorkomen dat hij me een bumpertje geeft met die bolle buik van ‘m. En dan die adem…

Maar. Het. Wordt. Nog. Erger. Als toetje leren we de ‘streling’. Wanneer de vrouw van haar rechtervoet overstapt op haar linkervoet strijkt zij met haar linkerwreef over het uitgestoken rechterbeen van de man (zie hier op 1’13). Ik wip elke keer keurig over Berts scheenbeen heen. Ik ben net Dokter Bibber: niet aanraken! Ik gruwel bij de gedachte dat ik intiem moet doen, ookal is het geveinsd. En Bert maar uitleggen met zijn monotone gemompel dat demanleidtendevrouwvolgtenhijgeeftaanwelkekantweopgaandusnaarvoren (zwiep) ofnaarachteren (zwiep) enikhoefnietsteedsnaarmijnvoetentekijkenhoormaarikmaghemookaankijken (wat denk je zelf) enhijkanmijdedraailateninzettenofgewoonlatendoorstappenjadetangoisprachtig.

Hoopte ik van een inspirerende dansles weer energie te krijgen en blij naar huis te gaan, weet ik nu van gekkigheid en stress niet hoe snel ik na afloop naar mijn fiets moet rennen. Zelfs de niet onknappe jongen die na afloop aan me vraagt of ik nog even met hem wil dansen totdat het oefenuur begint waarvoor hij is gekomen, sla ik nerveus af. Ik kan het niet aan om nog meer vreemde handen aan mijn lijf te hebben.

Als een bezetene trappel ik door de regen. Ik hoor alleen maar Berts lijpe stem door mijn hoofd galmen. ‘Ik ben dus Bert. Bert heet ik. En als je nog een partner zoekt, ik ben er altijd op woensdag en vrijdag. Aangenaam kennisgemaakt te hebben. Misschien tot volgende week op woensdag of vrijdag. Gewoon naar Bert vragen.’ Eén ding weet ik zeker, bij deze school schrijf ik me zonder partner NIET in. Toegegeven, Bert kon best goed leiden en hij kende de passen, maar in het Grote Handboek van de Tango staat vast niet dat het de bedoeling is dat je onpasselijk wordt van je partner. Dus één ding weet ik zeker: als ik op tangoles wil, moet ik als een gek een fijne partner zien te vinden. Die ik met heel mijn hart (en wreef) wil ‘strelen’. Aanmelden kan hier.

Eén reactie to “Tangoles”

  1. Elsbeth januari 7, 2011 bij 18:42 #

    hahahaa hilaarisch!!! arma anne… en arme bert… maar wel weer stof voor een leuke blog!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: