Waar was je toen…?

15 Dec

We stonden om half tien nog op het veld, maar gelukkig was de training bijna afgelopen. ‘Misschien halen we het nog net,’ zei teamgenoot A. ‘Als we zo meteen wegfietsen en niet eerst gaan douchen. Dat komt later wel. Ik wil het niet missen!’

‘Ik ook niet,’ antwoordde ik. ‘Misschien vindt de rest het wel oké als we niet meehelpen met de ballen opruimen. Dan kunnen we gelijk weg. Hoelaat start –ie?’

‘Weet ik niet precies, maar het zal wel ergens aan het einde zijn,’ aldus A.

We haastten ons met klamme kleren en rode konen naar onze fietsen. We konden het in vijfendertig minuten halen. ‘Kijken we bij mij?’ vroeg A. ‘Is goed. Mijn huis is verder,’ antwoordde ik.

We waren precies op tijd. Samen met A’s huisgenoot kropen we met een kop thee en chips op de bank, narillend van het zweet van de training en de fietstocht. Dit zou ‘m worden. We bereidden ons stiekem al voor op het Wilhelmus, alhoewel zijn voorgangers hem het vuur al flink aan de schenen hadden gelegd.

We zaten in stilte voor de tv, geconcentreerd toekijkend. Ineens maakte hij een vreemde beweging, haast een sprongetje naar de andere kant. ‘Huh?’ zei A. ‘Wat was dat nou?’ zei haar huisgenoot. ‘Ik weet het niet. Dat zag er raar uit,’ reageerde ik. We kropen dichter naar de kleine flatscreen toe. Een verwarde commentator. Erica paniekerig op de tribune. Gerard die ter plekke wilde versmelten met het ijs.

‘Is –ie nou… verkeerd gewisseld?’ A sprak de inktzwarte woorden als eerste uit. Ik voelde kippenvel opkomen. Nee, spijkervel is een beter woord. We zaten als versteend op de bank, met de chipskruimels doelloos aan onze vingers geplakt. ‘Dit… kan niet. Hij zat op goud,’ wist A’s huisgenoot uit te brengen. Ik mompelde slechts, ‘Nee, nee…’. We geloofden het niet. Dit kon niet waar zijn. De ijdele hoop die we nog pakweg twee minuten hadden, dat die ander fout zat en niet hij, werd genadeloos verpletterd toen Sven de finish passeerde. Pijn. Het deed fysiek pijn.

Het was gebeurd.

‘Waar was je toen John F. Kennedy vermoord werd?’ Toen was ik nog in de bewaarhemel. Maar Sven heb ik wel gezien. Op dinsdag 23 februari, rond elf uur ’s avonds in de knusse huiskamer van mijn teamgenoot A te Amsterdam, zag ik hoe Sven Kramer op aangeven van Gerard Kemkers verkeerd wisselde en naast het Olympisch goud op de 10.000 meter greep.

 

Deze column is ook verschenen op sportblog In de aanval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: