Het Champions League-avontuur in Bremen

4 Nov

Deze column verscheen op 4 november 2010 op sportblog In de aanval, naar aanleiding van de Champions League-wedstrijd Werder Bremen-FC Twente die ik op dinsdag 2 november 2010 heb gezien. Ik was daar overigens met mijn Amerikaanse reisbuddy Pelle, met wie trouwe lezers van TLM waarschijnlijk hier en hier al hebben kennisgemaakt.


De twaalfde man

Stadionspeaker: ‘Nummer zwölf, das sind…’
Werder-publiek: ‘WIR!’
Stadionspeaker: ‘Das sind…’
Werder-publiek: ‘WIR!’

Ik zit bij het Champions League-duel Werder Bremen-FC Twente. De stadionspeaker roept de rugnummers en voornamen van de thuisspelende ploeg om, en het publiek scandeert de achternamen. Het laatste nummer is 12: de twaalfde man van het team is natuurlijk de aanhang. De spelersnamen en het WIR komen echter niet zo overtuigend uit de circa 30.000 kelen. Vreemd, want je zou toch zeggen dat een Champions League-wedstrijd een spel van de Grote Jongens is, om de Grote Knikkers.

Mijn zitplaats is op de tweede ring, direct naast het vak voor de Enschede se supporters. Ik schat dat er zo’n 2000 zijn meegereisd. Ze hebben vier grote trommels waarop ze onophoudelijk het ritme beuken van de clubliederen. Grote vlaggen golven boven de tribune. Deze gasten vinden het overduidelijk wél een wedstrijd om je keel voor schor te schreeuwen.

De wedstrijd is inmiddels aan de gang. Het best spannend, want de twee ploegen verprutsen de ene kans na de andere. Het voetbal van beide kanten is niet om aan te zien, daar kan ik met mijn steenkolenvoetbalinzicht kort over zijn. Loeren op de counter en dan als een blind paard naar voren rennen en de bal voor de pot peren? In de verdedigende 16 de bal onderscheppen en lekker door het midden uitverdedigen? Sloom schakelwerk? Ik speel vierdeklassehockey, maar zelfs in ons team krijg je op je lazer als je dit soort dingen uithaalt. Het lijkt wel een flipperkast.

Blijkbaar lopen de Werder-fans ook niet echt warm voor dit miljoenenpotje. Af en toe komen ze met een mat WERDER! BREMEN! en een applaussalvo van nog geen twintig seconden op de proppen. Geen wonder dat Werder ze er niet inschiet. So much for de twaalfde man.

Nee, dan de Tukkers: die vormen gezamenlijk een compleet reserveteam. Geluidsgolf na geluidsgolf spoelt over het veld. Ze zingen, trommelen, springen en klappen non-stop, waarbij er geen onvertogen woord valt. Als je daar als voetballer niet een stapje harder van gaat lopen, dan weet ik het ook niet meer.

Ze houden hun gezang en geklap tot en met het allerlaatste fluitsignaal vol, en Twente stapt met een 0-2 overwinning van het veld. Het zou me niet verbazen als de supporters met hun raketwerper van geluid de twee bewuste ballen hoogstpersoonlijk het doel in hebben getorpedeerd.

Als enige (gelegenheids-)Tukker in een groengekleurd Bremen-vak durf ik niet voluit mee te blèren, maar vanbinnen stamp en klap ik mee op de beat uit het vak naast me. Na afloop is het stil op straat: de twaalfde man van Werder is van schaamte naar huis gekropen, terwijl de Tukkers waarschijnlijk in één lange polonaise triomfantelijk naar huis zijn geklompendanst.

‘Nummer twaalf!’
‘Dat zijn WIJ!!’


Eén reactie to “Het Champions League-avontuur in Bremen”

  1. Norma november 4, 2010 bij 15:15 #

    Yo An
    De link is niet correct, je moet die tweede http even weghalen en bij die eerste de s even verwijderen of die eerste weghalen en dan bij de tweede even die : erachter zetten .. ben ik nog te volgen?
    x Nor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: