Marble gaat in de aanval!

1 Nov

Deze column is op 1 november 2010 verschenen op sportblog In de aanval, naar aanleiding van mijn bezoek aan de honkbalwedstrijd tussen de San Francisco Giants en de San José Padres in oktober 2010.

For the love of the Giants

Ik ben verliefd geworden. Op stoere mannen met stoere knuppels die rondjes rennen om een grasveld. Die luisteren naar stoere namen als Buster Posey, Juan Uribe en Tim Lincecum.

Toen ik onlangs voor het eerst in Amerika was, had ik mij voorgenomen om een sportwedstrijd bij te wonen. Ik wilde wel eens zien of het echt zo’n uitzinnig spektakel is als het op tv lijkt. Ik wist natuurlijk dat de Amerikanen behoorlijk uitbundig kunnen zijn, maar ik betwijfelde of ze de Nederlanders en hun waanzinnige enthousiasme (één woord: Thialf) zouden kunnen overtreffen.

In San Francisco kocht ik een kaartje voor een honkbalwedstrijd van de San Francisco Giants. Het zou een spannende pot worden tegen de San Diego Padres, omdat de Giants bij winst de titel in de National League zouden behalen en ze door zouden gaan naar de play-offs voor de World Series (het landskampioenschap van Amerika).

De sfeer was bij aankomst al zinderend. In en rond het stadion krioelde het van de toeschouwers, terwijl de wedstrijd pas over anderhalf uur zou beginnen. Gewapend met mijn gloednieuwe pet (zonder een dergelijk attribuut meng je je onmogelijk tussen de Amerikanen als je in je eentje naar zo’n wedstrijd gaat) en een groot glas bier (een zeer belangrijk attribuut voor de totaalbeleving) zocht ik mijn plek op.

En toen begon het. De eerste Giants-Held aan slag: Torres, net verkozen tot Fantastisch Goede Speler. Spanning: gaat hij hem raken? Teleurstelling: de eerste strike om zijn oren. Gejuich: hij redt het tot het eerste honk. Ik werd in een wereld gezogen die ik alleen van tv en film kende, maar die echt bleek te bestaan. Donderende muziek na elke slagbeurt, 42.475 toeschouwers die een oorverdovend lawaai produceerden zodra er MAKE-MORE-NOOOOOOOOISE!!!!!!!!! op de beeldschermen verscheen. Voor ik het wist joelde en brulde ik mee als een echte pro.

De wedstrijd duurde drieëneenhalf uur, maar ik ben geen seconde van mijn plaats geweest. Ik was ‘mesmerized’ door de opwindende sfeer, de juichende mensen om me heen en de reeks van huwelijksaanzoeken die op het hoofdscherm voorbijkwam. Ik hoopte ineens vurig mijn eigen naam daar te zien. Maar ik was het meest gebiologeerd door de spelers: de kick die ik kreeg wanneer ik een beer van een kerel een bal voluit zag raken, de spanning die ik voelde omdat ik niets anders wilde dan dat hij het eerste, of misschien wel tweede honk zou halen. De allesvernietigende teleurstelling waneer een wereldklap uitmondde in een vangbal.

Ik ben verliefd geworden. Op stoere mannen die zich met hun stoere knuppels naar de World Series hebben geslagen, en nu tegen de Texas Rangers strijden om het grote Amerikaanse kampioenschap. Ik zit al nachtenlang achter mijn laptop more noise te maken, met pet op en bier in een plastic beker. Let’s go Giants!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: