The Finale Part III: San Francisco

5 Okt

Waar: HI Hostel Downtown – San Francisco
Wanneer: vrijdag 1 oktober t/m woensdag 6 oktober
Hoogtepunten: SFMOMA, meeting the locals

Dinsdagmiddag in San Francisco. Een paar dagen geleden reed ik nog met Jules langs de mooiste kust ter wereld, de Big Sur, en nu zit ik in Starbucks op Sansome St aan een oppeppende tall single non fat latte. De tijd is voorbij gevlogen, morgen is het alweer inpakken en wegwezen (alhoewel dat inpakken meer inPROPPEN gaat worden, vrees ik…).

Vrijdagochtend: eindelijk op naar SF! Ik had er erg naar uitgekeken, maar eenmaal in de stad moest ik wel even wennen aan het ‘stadse’, na zo’n lange tijd in de middle of nowhere, in de prachtige natuur te hebben doorgebracht. Wat erg goed hielp was mijn  kaartje voor de baseballwedstrijd vrijdagavond tussen de SF Giants en de San Jose Padres: alweer een hoogtepunt. Het stadion (AT&T Park) was erg mooi, en best wel intiem, met een lager gedeelte waardoor je vanaf de tribune een prachtig uitzicht had over de baai.

View over the bay from my seat

Je mag in het stadion overal rondlopen, dus ik kon tijdens de warming-up van de spelers uitgebreid foto’s nemen en genieten vanhet spektakel. Toen de wedstrijd eenmaal was begonnen, werd het zo mogelijk een nog groter spektakel: zodra het publiek via de schermen werd aangemoedigd om de Giants aan te moedigen (MAKE – MORE -NOISE!!! LOUDER!!!!), ging het dak eraf (dat er overigens niet was). Natuurlijk tussendoor op de schermen info over de spelers, shots van het publiek en 2 huwelijksaanzoeken. De wedstrijd duurde al met al zo’n 3,5 uur, maar ik ben geen tel van mijn plek geweest. Ookal gaat het spel niet snel, het was wel erg spannend. Uiteindelijk verloren ‘wij’ met 6-4, omdat de Padres in de derde inning via een homerun maar liefst drie punten pakten. In de negende en laatste inning maakten we nog kans om de achterstand in te lopen, maar toen we via een double play direct op 2 out kwamen, en de vedette Posey een vangbal mepte waardoor het 3 out werd, was het gedaan (kun je dit niet volgen, vraag dan gratis speluitleg aan via 0900-iksnapgeenholvanhonkbal).

LET'S GO, GIANTS!!

Giants' batter whacking the ball

Alhoewel ik die nacht prima had geslapen, werd ik zaterdag niet echt lekker wakker. Ik had 4,5 dag voor me liggen om de stad te verkennen, maar eerlijk gezegd had ik er de balen van dat ik weer alleen was, en moest ik echt weer aan de ‘speed’ van de stad wennen. Bovendien wist ik nauwelijks waar ik moest beginnen, want er was zo veel te doen. Maar ja, als je blijft zitten, gebeurt er ook niets, dus ik besloot om precies dat te doen waar ik me goed bij voelde: een fijn park opzoeken, naar het museum en shoppen.

Ik begon met een wandeling (uphill, een killer, maar wel via de GAP store alwaar ik een killer outfit scoorde) naar Washington Square, waar ik op een bankje een tijdje naar tai chi-ende oudere Chinezen heb gekeken. De kalmerende muziek en de rustige bewegingen maakten mijn hoofd weer leeg – deze mensen zaten helemaal in hun eigen bubbel, afgesloten van de bulderende stad om hen heen. Daarna doorgelopen naar SFMOMA, het museum voor moderne kunst, waar ik me 3 uur lang vergaapt heb aan het ene ongelooflijke werk na het ander. En het mooie was dat je overal mocht fotograferen, zij het zonder flits. Wat een feest! Hoefde na afloop geen ansichtkaart meer te kopen, haha!

Jeff Koons' famous statue of Michael Jackson and his chimp Bubbles

Making my own art @ SFMOMA rooftop garden

Na SFMOMA ben ik Chinatown ingedoken en een prima wandeling uit de Lonely Planet gevolgd. Deze voerde me door kleine steegjes waar je Chinezen achter traliedeuren in tl-verlichte ruimtes zag mahjongen, en langs de fortune cookiefabriek. Dit was iets heel bizars: twee vrouwtjes achter een koekjesbaklopendebandmachine, met overal om zich heen de kleine briefjes die ze willekeurig in de koekjes stopten. Die briefjes lagen werkelijk overal: op de grond, langs de lopende band… misschien had dit tipje van de sluier beter gesloten kunnen blijven, omdat het bizar was om te zien dat er bar weinig ‘fortune’ aan het mysterieuze fortune cookie is.

Golden Gate Fortune Cookie Company

Deze LP wandeling leidde me uiteindelijk ook naar de naastgelegen wijk North Beach; ooit kwam het water van de baai tot hier en meerden de vissers, zeelui en goudzoekers hier aan.

Mural @ North Beach

In die zeemanssferen, aldus LP, bevond zich in een klein steegje de kroeg ‘Specs’, vol met scheepsmemorabilia. Ach, een biertje gaat er altijd in! Ik zocht een plekje aan de bar en raakte aan de praat met barvrouw Lucy, een Mongoolse die lange tijd in Rusland had gewoond. Al snel schoven er een aantal locals aan, allemaal tussen de 40 en de 50 met een geweldig gevoel voor humor en eeuwige dorst naar bier. Dave de Liverpudlian die al 20 jaar in SF woonde, Chris de geboren Seattle-ite die mede-eigenaar was van de beroemde kroeg ‘Vesuvio’ aan de overkant, Tony de boekverkoper die vele dichtervrienden had in SF (en meestal high on pot was), en Tom, goede vriend van Dave die al jaren in Sydney woonde en als professor lesgaf aan de University van Sydney. Met dit meest onwaarschijnlijke gezelschap heb ik een geweldige avond gehad: uitgebreide verhalen en vragen van alle kanten, veel lachen, veel bier en uiteindelijk overheerlijk Indiaas gegeten in een oerlelijke tent. Eenmaal in bed realiseerde ik me dat ik me haast niet meer kon voorstellen dat ik me die ochtend zo miserable had gevoeld.

Friends from Specs: left to right Dave, Tom, Chris and me

Zondagochtend! He, wat vervelend dat Abercrombie en American Eagle Outfitters open zijn op zondag. Met een gevulde rugzak doorgelopen naar het westen van de stad via de wijk The Haight, ooit het centrum van de flowerpower. Het zonnetje liet zich af en toe zien, waardoor de hysterisch gekleurde ‘painted ladies’ (de pseudo-Victoriaanse huizen) extra goed tot hun recht kwamen. Dit was de sfeer waarnaar ik op zoek was! Laidback, vintage kledingwinkels, wazige bars en bioscoopjes, kortom het ‘echte’  SanFran.

Painted ladies around Alamo Square

Janis Joplin's former house!

De route via The Haight leidde uiteindelijk naar Golden Gate Park. Daar bevindt zich namelijk het De Young Museum, waar een tentoonstelling rond Van Gogh, Cezanne, Gauguin en hun navolgers was georganiseerd. Prachtige tentoonstelling, ware het niet dat het MEGAdruk was en de toegang $25 bedroeg  (JA! VIJFENTWINTIG DOLLAR!!! WTF!!). Dus het was, tja, gespannen genieten.

Buiten deze tentoonstelling vond er elders in dat park ook het jaarlijkse Not So Strictly Bluegrass Festival plaats, waar Tom en Dave op zaterdag naartoe waren geweest. Denk banjo meets Elvis Costello meets Emmylou Harris meets de flower power-bevolking van SF en je hebt enig idee hoe dat eruitzag. Ik schat zo’n 100.000 mensen, van dreadheads tot kleine kids tot rednecks tot hippe SF-ers tot… noem maar op. Geweldig om te zien, maar inmiddels was ik al zo’n 6 uur vrijwel non-stop op pad. Ik heb er even rondgelopen, de sfeer geproefd, en ben toen op de bus naar het centrum gestapt.

Pick banjos, not fights

Tja, en dan is het rond zessen, en dan zit de 5 allang in de klok, en wil je best een lekker biertje… In eerste instantie wilde ik Vesuvio verkennen, de kroeg van Chris, maar toen ik begreep dat ze in Specs zaten, kon ik het natuurlijk niet laten om mijn nieuwe vrienden daar op te zoeken. Wat zeer werd gewaardeerd (met bier). Bovendien kennisgemaakt met Matt, de doorman van Vesusio.

Waar ik op hoopte, is gebeurd: locals ontmoeten en verhalen horen over de stad die de meeste toeristen niet te horen krijgen. Terechtkomen op plekken waar je als argeloze bezoeker nooit terecht zou komen. Op weg naar huis van Specs raakte ik nog even met Matt aan de praat op de stoep van Vesuvio (deze kroeg is tegenover Specs), en hij nodigde me uit om de volgende avond de wijk The Mission te gaan verkennen. Aangezien hij geen 20+ jaar met me scheelt, leek het me een puik plan – ik ben de moeilijkste niet.

Alle avonturen van de laatste om-en-nabij 48 uur horen jullie zodra ik weer thuis ben! Al met al was dit een fantastische trip, niet alleen vanwege de geweldige dingen die ik gezien heb, maar ook vooral vanwege de leuke mensen die ik heb ontmoet. Het is echt waar: juist als je alleen op reis gaat, ben je nooit alleen, en elke sprong die je waagt, opent deuren naar de meest onverwachte plekken. Ik heb mezelf nog een stukje beter leren kennen, en heb veel inspiratie opgedaan om het leven in Nederland weer een nieuwe draai te geven. Australie 2011, anyone?

Golden Gate Bridge

2 Reacties to “The Finale Part III: San Francisco”

  1. lara oktober 6, 2010 bij 08:16 #

    hoi Anne, ik heb van je verhalen genoten. Supercoole reis, wat een avonturen zeg! liefs Lara

  2. Norma oktober 8, 2010 bij 16:09 #

    ff over dat honkbal, kan ik dan jouw telefoon lenen, dan doen ik gewoon IKSNAPGEENBALVANHONKBAL – AAN sms-en, zo ging dat toch.
    Maak me niet gek met Australie 2011 … ik heb net ff een huis gekocht, maar als er nog een klein ieniemienie zakcentje overblijft … misschien moet ik dan IKWINDELOTERIJ – AAN sms-en, wat denk jij?
    x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: