SEATTLE: you just gotta love the water

17 Sep

Waar: American Hotel Hostel @ 520 S King St
Wanneer: woe 8 sept t/m zat 11 september
Highlights: fietstocht door de stad, ferrytocht naar Bremerton

Daar was ik dan eindelijk: Seattle, Washington, USA! Na een kleine glitz op Schiphol (‘ Sorry, uw ESTA-visumaanvraag is niet goedgekeurd.’ ‘Ja maar ik heb hier het formulier waarop staat dat het wel is goedgekeurd.’ ‘ Sorry mevrouw, we kunnen niet zeggen waar het aan ligt, maar u moet het opnieuw aanvragen. O ja, inmiddels kost het $14.’ ‘Maar wat moet ik dan anders invullen – al mijn gegevens kloppen. Ik sta toch niet op de terroristenlijst ofzo?’ ‘O, sorry mevrouwtje, het is toch goedgekeurd. Haha, geintje van de zaak, u kunt nu geen koffie meer drinken met uw uitzwaaicomité, jammer dan, toedeledoki!’) ging alles verder erg voorspoedig, en nadat ik geland was op Seattle-Tacoma stond ik binnen drie kwartier bij het hostel voor de deur. Inmiddels was het rond half 7 en ik besloot een eerste indruk van de stad op te doen op Smith Tower, de eerste wolkenkrabber van Amerika (en gebouwd door meneer Smith, van Smith & Wesson). Op de 42ste verdieping is een observation deck, en het was heerlijk om daar naar de zonsondergang te kijken. Na een klein hapje eten terug naar het hostel en plannen maken voor de volgende dag.

Op de 9de had ik om 13 u. afgesproken om koffie te drinken met Isaac Marion, de schrijver van Warm Bodies – een boek dat ik net vertaald had. Met een kaartje in de hand (en ik had me nog zo voorgenomen om niet  de ubertoerist uit te hangen…) de stad ingelopen om een beetje rond te neuzen. Winkeltje hier, koffie daar, met vissen smijten in Pike Place Market, en natuurlijk een bezoekje aan de public library, ontworpen door Rem Koolhaas.

Het centrum is niet supergroot, en ik besloot dan ook te wandelen naar Cafe Vivace op Broadway St, waar ik had afgesproken. Nou, dat bleek toch een vrij lang stukkie… uphill… maar om klokslag 13 u trof ik Isaac daar. De buurt waar Broadway in ligt, Capitol Hill, is gezellig. Veel kleine winkeltjes, fijne koffiehuizen en veel groen. Isaac woont daar zelf ook. Het was een ongelooflijk leuk gesprek; hij heeft uitgebreid verteld over de ontwikkelingen rond zijn boek. Eigenlijk was hij als eerste benaderd om het verhaal als film uit te brengen (bij Summit, best een flinke studio), en daaruit is de boekdeal voortgevloeid. Hij is inmiddels ook weer bezig met een nieuw boek. Ik had stroopwafels meegenomen als cadeautje, en toen ik ze uit mijn tas haalde, riep hij dolblij uit: ‘ Ooohh, stroepwaffels, I love those!’ Bleek dat het ongeveer zijn lievelingskoeken zijn, en dat hij ze altijd koopt in een winkeltje in de buurt.

Na dik twee uur namen we afscheid, en ging ik terug richting downtown. En toen kickte de jetlag in… mijn god, ik heb in een ander koffiecafe als een zombie aan een kop thee zitten lurken, ik kon niet meer. Toen ik weer enigszins was hersteld, ben ik op de bus gestapt naar beneden. Want Seattle wacht niet, en Space Needle was mijn volgende checkpoint. Er waren nauwelijks mensen rond dit tijdstip (17 u) en het uitzicht was fantastisch. Ruim een half uur rondgekeken en foto’s gemaakt, het was vrij helder dus redelijk zicht. Eenmaal terug beneden met de monorail terug naar het centrum. Best grappig: een metro die boven de straten zweeft. Hoogtevrees is niet aan te raden…

Nadat ik mezelf het eerste cadeautje van de trip had gedaan (trui bij GAP), op naar het BIER! In Pike Place Market was een leuke pub, de Pike Brewery, en daar ging ik in het gedeelte zitten waar het football aanstond. En binnen 1 minuut was ik in gesprek met een stel uit Nashville (Steve en Melissa) en een vent uit Nieuw Zeeland, Mike. Bier, bier, pizza, bier, leuter, leuter, haha, dolle boel, veel sport; afijn, topavondje. Mike was zo aardig om met me mee terug te lopen naar het hostel, omdat de buurt daar een beetje wazig was. Sowieso heel erg veel zwervers op straat, niet normaal.

Dag 3! Omdat ik wilde plannen hoe mijn reis rond het Olympic Peninsula (het schiereiland voor een groot gedeelte bestaande uit National Park) zou verlopen, schoof ik ’s ochtends aan bij de concierge van het hostel, die tijdens het ontbijt info verschafte aan iedereen die het nodig had. Bleek dat het ongeveer ONMOGELIJK was om een hele ronde over het peninsula te maken met het OV. Bovendien bleek dat het hostel waar ik wilde verblijven, net buiten Forks, al gesloten was. Dan maar een motel in Forks? Maar die regio is zo ongelooflijk in the middle of nowhere, dat ik zonder auto niet ver zou komen. STRESS!! Het was pas dag 3 en mijn plannen konden nu al het raam uit! Na een lange douche en een ferme toespraak tegen mezelf een nieuw plan gesmeed: wel naar Port Townsend zoals gepland, maar dan door naar Port Angeles om vanuit daar met de auto twee dagtrips te maken, het park in. Toen ik probeerde om het hostel in PT te boeken (het ligt aan een baai op een oude marinebasis), bleek dat dit weekend het jaarlijkse Wooden Boat Festival zou plaatsvinden. Geen slaapplek meer te krijgen dus… Gelukkig bleek, toen ik later terugbelde, dat er toch een plek was voor twee nachten. Dat was geregeld dan.

Met een geruster hart begon ik aan het plan van de dag: fietsen door de stad. SEA is heel fietsvriendelijk,veel mensen hebben een fiets en de bussen hebben allemaal een rek voorop waar je je fiets in kunt klikken. Dat idee ga ik pitchen in Nederland; briljant. Er was een leuke route langs de kade van de ferry’s, en daarna wilde ik via een sluis waar zalmen tegen de stroom van de sluis inspringen doorfietsen naar het Burke-Gilman Trail dat o.a. rond Lake Union leidt. De tocht langs het water was prachtig – ondanks dat het bewolkt was, was het heerlijk om langs de kade te fietsen. Het stuk daarna naar de sluis was best een end, veel heuvel op, en dwars door een luxe buitenwijk. Fascinerend (in elke tuin een tuinman), doodvermoeiend (want vals plat is kut) en uiteindelijk een matige beloning, want bij de sluis was geen zalm te bekennen. Na een welverdiende pauze aan Lake Union, met prachtig uitzicht over de skyline en de Space Needle had ik het briljante idee om vanaf de wijk Queen Anne, die op een heuvel ligt, bij zonsondergang van het uitzicht te genieten onder het genot van een hapje. Dat bleek een slopende tocht omhoog, waar de mannen in de Tour in de gemiddelde Pyreneeenrit een puntje aan konden zuigen. Hoezo een maand geen hockeytraining?! Ik heb inmiddels dijen als staalkabels!

Het leuke is wel dat je na afloop het hele eind naar beneden mag zoeven : ). Doodmoe maar voldaan weer terug naar het hostel. Daar had ik inmiddels een nieuwe roomie: Julia uit Australie. Ik vertelde haar hoe ik mijn plannen om had moeten gooien (tja, je moet het aan iemand kwijt) en toen vertelde ze dat ze dolgraag Crater Lake in Oregon wilde zien, maar dat ze geen auto wilde rijden in de USA omdat ze er rechts rijden in plaats van links. Ik hoefde er niet over na te denken: ik bood aan om er samen heen te gaan.

Zaterdag was mijn laatste dag in SEA. Ik ging eerst met Julie koffie drinken om Crater Lake-plannen  te maken. We zouden elkaar in Portland rond de 16e weer meeten om vandaaruit naar Ashland te gaan, een plaatsje in de buurt van het meer. Daarna moest ik met de ferry van 14.30 u naar Bainbridge Island, aan de overkant van Puget Sound (het water waaraan Seattle ligt), om richting Port Townsend te bussen. Maar ik was nogal vroeg, en omdat ik wist dat de ferrytoch naar Bremerton (er zijn er verschillende) erg mooi was, besloot ik om gewoon op en neer te gaan met deze boot, voordat ik naar Bainbridge zou gaan. En WAUW wat was dat een mooie tocht! Met de zon op het water voeren we langs verschillende eilanden, de een nog groener dan de ander. Ik had zelfs zo’n groene koffiebeker zoals McDreamy in Grey’s Anatomy op de ferry ook altijd heeft (dit is alleen voor GA-aficionado’s, sorry). Zoute wind in mijn gezicht, het was genieten. Op de ferry naar Bainbridge wierp ik voorlopig een laatste blik op SEA, en ik voelde me het gelukkigste meisje op de aardkloot.

10 Reacties to “SEATTLE: you just gotta love the water”

  1. Dieuwke september 17, 2010 bij 08:38 #

    Wat super om je eerste avonturen te lezen. Klink helemaal goed! Ik kijk uit naar de volgende verhalen!
    X Dieuwke

  2. Sanne september 17, 2010 bij 08:59 #

    Wat een heerlijk begin van mijn vrijdag! Krijg helemaal reiskriebels van je leuke verhalen!! Volgens mij vliegt de tijd voorbij en echt genieten! Nu al zin in je volgende avonturen op the lost marble!
    X Sanne

  3. Karin september 17, 2010 bij 09:06 #

    Jeetje, wat een leuk avontuur, en je bent lekker flexibel met plan omgooien, perfect toch, grappig dat je meteen dat leuke meisje uit australie hebt ontmoet!leuk geschreven ook, en mooi kiekjes van dat lake! je bent een topper! nou, bijna weekend an, wij werken nog ff door, cheers!

  4. Norma september 17, 2010 bij 09:57 #

    Joehoe An in the states. Klinkt supertof. Ha ha, al die planningen omgooien, herkenbaar!!
    Ben benieuwd naar je volgende verhalen!
    Kus
    Nor

  5. Eva september 17, 2010 bij 13:53 #

    see..eh..SEA it, love it!

    Wat een heerlijk reisverhaal. Ben er even voor gaan zitten hoor, met een kop koffie.
    Ben benieuwd naar Forks! Doe de groetjes aan de familie Cullen voor me! Just don’t return with a pale skin, ok? ;-D (loved it by the way!)

    Take care, X eef

  6. Pauline september 17, 2010 bij 14:34 #

    LEUK AN!!! Heel tof om zo op de hoogte te blijven en aan de verhalen te zien lijkt het of je al maanden weg bent! Wat maak je veel mee! Fijn dat je zo je weg kunt vinden en dat je het naar je zin hebt! Hou nog wat verhalen over voor bij de thee in oktober hè!!
    Veel liefs vanuit hier!!
    x Pauline

    PS. Succes met autorijden!! Komt helemaal goed!!!

    PS.2. Mocht je McSteamy en/of McDreamy tegenkomen, mag je een foto maken en opsturen hoor!

  7. laurine september 17, 2010 bij 23:07 #

    Fijn Anne, mooie verhalen🙂 xLaur

  8. Maya september 18, 2010 bij 09:06 #

    ikwilookikwilookikwilook!!

    kus,
    Maya

  9. Annick september 18, 2010 bij 10:08 #

    An…als ik nu mijn baan opzeg, mag ik dan met je mee reizen? Klinkt zo leuk:)
    Have fun! x

  10. Louis september 19, 2010 bij 16:16 #

    Leuk om je verhaal te lezen. Voor mij vele punten van herkenning. Als je inderdaad naar Crater Lake kunt gaan moet je dat zeker doen. Voor mij nog steeds één van de mooiste punten in de States (en ik heb er ondertussen al heel wat gezien). Je kunt daar ook een mooie hike naar boven maken met als resultaat: een wonderschoon uitzicht. Op die top staat een huisje waar een brandwacht aanwezig is (spot eventuele bosbranden in de omgeving). Die loopt dus ook elke dag naar boven en hij (maar het kan ook een zij zijn) kan je goede informatie geven over wat je daar ziet. Veel plezier nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: