The Chicklit Diaries (3): The Tea House on Mulberry Street

27 Jul

Geschreven door: Sharon Owens
Nederlandse titel: Het theehuis op Mulberry Street
Gelezen: juli 2010
Oordeel: chicklust

De cover en titel schreeuwen chicklit: een roze met paarse theetafel, met een theepot en taartjes (oeps, taartjes staan op de achterflap). You can’t get ‘em any chick littier than that. En toch moest ik me er toe zetten om verder te lezen dan de eerste dertig pagina’s – blijkbaar zat ik even in een chickdip. Ik wist ook niet zo goed wat ik ervan moest vinden: in de eerste paar hoofdstukken worden er rond een theehuis in Belfast verschillende personages geïntroduceerd die stuk voor stuk ongelukkig zijn en onvervulde verlangens koesteren. Zucht.

Maar ja, in het kader van mijn mission statement (zie de proloog) móest ik wel doorlezen. En eenmaal op gang, ontdekte ik dat dit een heerlijk vakantieboek is. Er lopen welgeteld zes verhaallijnen door elkaar, die elkaar allemaal kruisen in het theehuis van Penny en Daniel Stanley. Owens voert niet te veel personages ten tonele, dus je raakt niet in de war over wie het nu ook alweer met wie doet (oké, de plots zijn ook niet krankzinnig ingewikkeld). Anderzijds zijn het er ook niet te weinig, zodat de spanningsboog goed in stand blijft en je lekker nieuwsgierig wordt gehouden over het vervolg van de verschillende verhaallijnen. Niet alle verhalen zijn ultieme chicklit, maar dat is eigenlijk wel een fijne afwisseling – anders had Sharon Owens net zo goed één heel verhaal kunnen schrijven.

Hoe dan ook, Owens’ stijl is vlot en prettig, niet overdreven grappig, maar je merkt dat ze haar woorden zorgvuldig heeft gekozen. Daarmee schept ze voor elk personage de juiste sfeer. Voor Sadie, die haar achterbakse echtgenoot een hak probeert te zetten, of voor Brenda, de zweverige kunstenares die compleet idolaat is van Nicholas Cage en hem dagelijks een liefdesbrief schrijft. Het is lang niet allemaal koek-en-ei-met-een-muffin-erbij, want er komen ook zeker minder vrolijke passages in voor (nee, ik doe niet aan spoilers). Maar juist omdat Owens de verhaallijnen afwisselt, word je telkens weer met een kleine cliffhanger gepresenteerd om je te verheugen op het vervolg van het verhaal. Hoe zou ze dit boek trouwens geschreven hebben? Eerst alle verhalen bedacht en toen haar manuscript strategisch opgeknipt in hoofdstukken en in een hoge hoed gegooid? Om het boek vervolgens hoofdstuk voor hoofdstuk uit de hoed te trekken en weer in elkaar te zetten? Of heeft ze zo’n doorzichtig CSI-achtig moodboard bijgehouden met stippellijnen, tijdschema’s en pasfoto’s om bij te houden wie zich waar op welk moment bevond? Afijn, een goed onderwerp om tijdens de vakantie over te mijmeren (na het lezen van dit boek). Chicklust!

PS: Overigens heeft Sharon Owens meerdere boeken gepubliceerd die dezelfde opzet doen vermoeden: The Ballroom on Magnolia Street (in het Nederlands verschenen als Dansen op Magnolia Street) en The Tavern on Maple Street. Bij deze genoteerd op de leeslijst voor TCD.

2 Reacties to “The Chicklit Diaries (3): The Tea House on Mulberry Street”

  1. Sanne juli 29, 2010 bij 11:23 #

    Hi An,
    Hoe kom je toch aan al die boeken!!?? Kijk je nou wat de ‘beste’ zijn op adviezen van anderen of gewoon trial and error?!?!
    X

    • The Lost Marble juli 29, 2010 bij 11:32 #

      Hihi! Deze heb ik toevallig in een heel pakketje chicklitboeken tijdens Qday gekocht, dus er staat ook nog wel wat op de plank (o.a. My Sister’s Keeper, is verfilmd). Ik denk dat trial & error mijn tactiek wel het beste omschrijft ; ).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: