The Chicklit Diaries – Proloog

26 Jun

Chicklust or chicklitter?

Eigenlijk hoor je het als zelfverklaarde literatuurkenner en taal-buff volledig te boycotten: de chicklit. ‘Pfah, chicklitter zul je bedoelen!’ roep je te pas en (vooral) te onpas als de zoveelste Sex and the Boy-aholic uitkomt. Want deze boekjes zijn natuurlijk niet meer dan veredelde Bouquetreeksromannetjes waarin de bronstige tuinman met zijn… snoeischaar is vervangen door de nerd-die-toch-heel-leuk-blijkt of door Mr. Big, en waarin de heldin zich niet heeft teruggetrokken op een vervallen Franse boerderij om bij te komen van Groot Leed, maar het draait om nanny’s en Carries, bij voorkeur in New York.

Maar ondertussen…? Ondertussen zijn deze verhalen een heerlijke afwisseling op je – over het algemeen zware – literaire dieet. Na hoogdravers van Mulisch en Roth heb je soms behoefte aan een luchtig en straightforward plot. ‘Hippe vrouw zkt. dito man voor Liefde.’ Ook als je het druk hebt gehad en ’s avonds tollend van vermoeidheid  en volledig leeggetypt je bed inrolt, is Ulysses of Couperus vaak wat te veel van het goede. Nee, dan is chicklit de perfecte oplossing. Luchtig, geestig, niets om het lijf hebbend en vooral weinig eisend van je uitgeputte geest.

Ik schrijf dit omdat ik momenteel zelf een chicklitperiode doormaak. Door mijn drukke baan heb ik al weinig tijd om voor mijn ontspanning te lezen, en wanneer ik dan na een lange dag eindelijk onder de wol kan kruipen, is de keuze tussen de stapels ongelezen Vrij Nederland-en en een gezellig wijvenboek snel gemaakt. En ik schaam me er ook niet voor. Want als zelfverklaarde literatuurkenner en taal-buff moet je nu eenmaal van alle markten thuis zijn, niet? Ik beschouw chicklit dan ook graag als onderzoeksmateriaal. Een soort keuringsdienst van woorden.

Geloof het of niet, na al het kaf blijft er nog best wat koren over. Nu ik me inmiddels door ettelijke paars-met-mintgroene exemplaren heb gewerkt, kan ik wel zeggen dat de ene chicklit de andere niet is. Cliché, maar waar. En als zelfverklaarde… afijn, je weet het nu wel, zie ik het als mijn taak om mijn kennis op dit gebied met de wereld te delen en de mensheid de weg te wijzen in het doolhof van Blahniks, It Bags, double-latte-almond-skimmed-milk-hold-the-sugars en covershoots. En zo heb ik meteen een perfect excuus om me nog eindeloos te laven aan de rozegekleurde liefdes- en levensperikelen. Chicklust of chicklitter, that’s my question!

3 Reacties to “The Chicklit Diaries – Proloog”

  1. Elsbeth juni 27, 2010 bij 09:18 #

    whaaaahaha mijn scriptie ging gewoon over chicklit, met roze voorkant zelfs🙂. en ik schrijf voor chicklit.nl maar dat wil niet zeggen dat t mijn favo genre is want 90% is ware pulp. tips: de shopaholic serie, I don’t know how she does it van Allison Pearson en alles, maar dan ook alles van Belinda Jones (begin maar met I love Capri). lees ze!

  2. Sanne juni 29, 2010 bij 09:30 #

    Whoehoew, Anne is back! Als ‘iets minder uit de wolgeverfde literair kenner’ kan ik idd ook heerlijk genieten van een chicklit! Even gedachten op 0, je weet (bijna) altijd al hoe het afloopt en daar ben je blij om dus voelt je weer helemaal happy en sprookjes bestaan dus toch wel. haha!

Trackbacks/Pingbacks

  1. The Chicklit Diaries (3): The Tea House on Mulberry Street « The Lost Marble - juli 27, 2010

    […] ja, in het kader van mijn mission statement (zie de proloog) móest ik wel doorlezen. En eenmaal op gang, ontdekte ik dat dit een heerlijk vakantieboek is. Er […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: