Brief aan tante Agaath (2)

28 Jan

Lieve tante Agaath,

Vanuit de immer zonovergoten Azoren schrijf ik u om u te condoleren met het verlies van Foufou. Wat jammer dat ik niet bij de uitvaartplechtigheid kon zijn. Ik heb nog overlegd met het lokale reisbureau, maar er was simpelweg geen plek meer aan boord van het tweepersoonsvliegtuigje dat eenmaal per dag naar het vasteland vliegt.

Zittend in de schaduw van een zacht wuivende palmboom moest ik, nadat ik een smsje met het nare bericht had ontvangen, terugdenken aan al die fijne speeluurtjes die we met Foufou hebben doorgebracht. Hoe we hem eindeloos opjaagden door de tuin totdat hij zich jankend overgaf, of hoe we met oud en nieuw de traditionele vuurpijl aan zijn staart bonden. De hond wordt ook wel de beste vriend van de mens genoemd. Nou, dat was Foufou zeker.

Ik kan me voorstellen dat dit voor u een ondraaglijk verlies is. Maar u kunt zich troosten met de gedachte dat Foufou een heerlijk en onbekommerd leven heeft gehad. Altijd warmpjes bij u op schoot, om liefdevol geaaid, gekamd of volgestopt te worden met de lekkerste snoepjes of restjes avondeten. Ik denk niet dat er in heel Nederland een gelukkiger vijftig kilo wegend Maltezertje te vinden was.

U ging ook zo lekker vaak met hem wandelen door de buurt. Na een ferme ruk aan de riem waggelde Foufou dan trouw achter u aan. Precies tot de mooie rozenstruiken van de Pruimstra’s. Dan kreeg hij van mevrouw P. een koekje, van zoontje Dikkie P. een guitige sproei met de tuinslang en van meneer P. een ferme en goedmoedige tik op zijn snuit. Die Foufou vrolijk beantwoordde met ontblote tanden. Daarna waggelde hij net zo parmantig weer mee terug naar huis. Het was me er eentje.

Ik hoorde van oom Ben dat de begrafenis op het dierenkerkhof in Schubbekuttenveen niet zo heel druk bezocht was? Met alleen buurvrouw Pruimstra en oom Ben? Gelukkig had u een mooie witte kist gekocht, bedekt met de rode rozen uit mevrouw P.’s tuin. Daar plaste hij zo graag tegenaan. Zodra ik terug ben uit dit paradijselijke oord (alhoewel ik niet precies weet wanneer dat zal zijn; ik heb namelijk een open ticket geboekt en de zon en het heerlijke eten doen me zo goed) zal ik bij het graf van Foufou een botje komen leggen. Als ik tijd heb, want zoals ik in mijn vorige brief schreef, ga ik in februari naar Parijs.

Overigens, heeft u al nieuws van de politie over de aangifte die u heeft gedaan naar aanleiding van Foufou’s overlijden? Ik weet dat er bandensporen op zijn lijfje stonden, en dat u zag dat de auto van buurman P. op een andere plek stond dan normaal toen u naar buiten rende na het horen van de klap en het gejank, maar ik denk niet dat hij erachter zit. Iederéén hield van Foufou! Hij is vast aangereden door een pizzakoerier, en die is nooit meer te achterhalen. Hoe dan ook, maakt u zich niet te druk, dat is slecht voor uw gordelroos en courgetteallergie.

Met een fruitige cocktail in de hand en met uitzicht op de zonsondergang boven de azuurblauwe zee wens ik u alle sterkte toe,

Anne

3 Reacties to “Brief aan tante Agaath (2)”

  1. Michiel januari 28, 2010 bij 23:24 #

    Hehe, hij is weer grappig!🙂

  2. JeroeP januari 29, 2010 bij 10:47 #

    Mooi, weer een ‘klein’ hondje minder.
    Ik hoop dat je geniet van je welverdiende vakantie…

  3. Patz februari 2, 2010 bij 16:39 #

    Leuk! Ik ben gek op dit soort verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: