Ik ga verder… op marbletekst.nl!

29 feb

Met enige (oké, een boel) trots wil ik jullie laten weten dat ik mijn nieuwe website heb gelanceerd! Voortaan kun je op Marbletekst terecht voor mijn blogartikelen, nieuwtjes, portfolio en contactgegevens. Een paar van de blogs van The Lost Marble zijn meeverhuisd, maar alles wat ik tot nu toe heb geschreven, blijft hier staan. Als een soort oude fotodoos om nog eens doorheen te bladeren.

Ik zie je daar!

Bier en bomen

13 jan

Thank god for colleagues. Niets is leuker dan bier te gaan drinken met mede-zp’ers* en te bomen over elkaars onderneming. Oplossingen en nieuwe invalshoeken voor elkaar bedenken, ideeën toetsen en elkaar het vertrouwen geven dat je op de goede weg bent.

In december voelde ik dat het na drie jaar zelfstandig ondernemen tijd was voor een volgende stap. Maar zoals ik al eerder blogde, borrelden er allerlei plannen en ideeën op die ik nog niet goed kon vormgeven. Dankzij onder meer Mireille Wortel en Sander Olislagers zag ik steeds duidelijker voor me welke kant ik op wilde, en ging ik brainstormen over mijn talenten, drijfveren en mogelijkheden.

Langzaamaan tekende ik de contouren van een Waanzinnige Plan, en dat liet ik enthousiast via Twitter aan Marcel van Driel weten, een kinderboekenschrijver die daarnaast ook Waanzinnige Plannen Goeroe is. “Sparren?” kreeg ik terug. Ja!

Na een avond met smakelijk bier en veel prachtige ervaringen van beide kanten, liep ik naar buiten met drie oneliners die ik op Delftsblauwe tegels boven mijn bureau ga spijkeren.

1. Voor niks is niet gratis
Soms lijkt werk op het eerste gezicht niks op te leveren, in geld uitgedrukt. Maar vergeet niet dat als je er bijvoorbeeld energie in steekt om een goed gelezen blog op te zetten, er zeker dingen uit kunnen rollen die wèl geld opleveren. Bovendien dient het als bewijs aan potentiële opdrachtgevers dat jouw dienst onderscheidend is en dat je goed bent in je werk. Hetzelfde geldt voor social media als Twitter. Tijd steken in het opbouwen van een netwerk loont. Mijn werk voor RedactiePartners heb ik bijvoorbeeld aan Twitter te danken.

2. Alles moet je plannen, behalve seks
Trek. Een. Plan. Begin niet zomaar in het wilde weg te aqcuireren/bloggen/twitteren/investeren. Going with the flow is een werkwijze die goed bij mij past, maar als je een bepaald doel wilt bereiken, heb je een deadline en een plan van aanpak nodig. Maar let op! Het is niet erg als je plan mislukt. Dat gebeurt namelijk ook. Maar dan weet je wel hoe je het in ieder geval níet moet doen. Handige tip om een concrete koers te bepalen: reverse engineering. Beeld je in hoe het is wanneer je je doel al bereikt hebt. Je hebt een waanzinnig boek geschreven, je hebt een webwinkel met de verkoopcijfers van Bol.com, whatever. Hoe ziet je werk er dan uit? Redeneer vervolgens terug, en bedenk welke stappen je hebt gezet om er te komen. Goede oefening voor onder de douche, aldus Marcel.

3. Hou eens op met “lastig” en “moeilijk”
Mijn persoonlijke valkuil. Na enige tijd zei Marcel: “je hebt in de tijd dat we nu zitten te praten, wel vijftien keer gezegd dat iets lastig of moeilijk is. En daardoor kap je mijn imput telkens af.” Oeps. Zie ik te veel beren op de weg? Schiet ik mijn ideeën te vroeg af? Het is niet erg om kritisch te zijn, maar soms moet je jezelf gewoon een schop onder je derrière geven en gaan met die banaan. Zie ook bij 2: het is niet erg als het vervolgens mislukt. Vraag dus aan je sparringpartner om eerlijk tegen je te zijn. Hij/zij heeft een objectieve blik. Maak er gebruik van.

Hopelijk ben ik op deze manier ook van waarde voor mijn collega-zp’ers. Ik ken mijn krachten en kwaliteiten, en daarmee help ik een ander graag verder. Voor nu in ieder geval dikke kudo’s voor iedereen met wie ik mijn plannen deel, en die er op zijn/haar manier een steentje aan heeft bijgedragen.

*Zelfstandig Professional. Weg met de term Zelfstandige Zonder Personeel. Het wel of niet hebben van personeel is niet relevant.

Heilige missie: Margaret Atwood

6 jan

Wie van jullie heeft er ooit van de Canadese schrijfster Margaret Atwood gehoord? Ik heb geen idee wat de verkoopcijfers zijn, maar volgens mij wordt ze door het gros van de Nederlanders nauwelijks gelezen. De landelijke kranten besteden in hun boekenrubrieken wel uitgebreid aandacht aan haar zodra er een nieuwe titel uitkomt, maar ze staat over het algemeen niet wekenlang in bestsellerlijsten.

Margaret AtwoodGemiste kans! Haar verhalen zijn intens en boeiend, en lijken zonder enige moeite op het papier beland te zijn. Ze gebruikt prachtige woorden en zinnen, maar geen ingewikkelde woorden en zinnen (het een is helaas soms onlosmakelijk verbonden met het ander). Ze schrijft over de relaties tussen personen en over wat hen drijft. Het eerste boek dat ik van haar las was Alias Grace, en dat zit meesterlijk in elkaar. Het gaat over een vrouw uit 1843, Grace Marks, die verdacht wordt van een tweevoudige moord. Het merendeel van het verhaal wordt verteld vanuit Marks perspectief. Het mooie hieraan is dat het verhaal van Grace en de moorden echt gebeurd is, maar dat de lezer door het perspectief niet precies weet wat feit is en wat Grace zelf verzint. Atwood zorgt ervoor dat je sympathie krijgt voor Grace, en dat je je zo goed kunt inleven dat ze bijna in levenden lijve van de pagina stapt.

Om het lijstje maar even af te maken: ik heb ook The Handmaid’s Tale, Cat’s Eye en Negotiating with the Dead: A Writer on Writing gelezen. Het eerstgenoemde boek vond ik het minste, want het heeft een science fiction-achtige inslag en daar hou ik niet zo van. Cat’s Eye en de non-fictiebundel Negotiating with the Dead had ik beiden in één ruk uit.

Ik heb nu een Heilige Missie op me genomen. Ik ga het evangelie van Atwood prediken. Lees haar boeken! Ze schrijft zo eigentijds, zo ogenschijnlijk makkelijk, dat het leest als een trein. Haar personages zijn levensecht. Twijfel je nog? Lees dan deze twee korte verhalen (in het Engels). Perfect voor een lunchpauze of tijdens het wachten op de trein (tip: als je ze makkelijk op je mobiel wilt lezen, klik dan op de printknop boven aan het artikel, dan krijg je een prettig leesbare, zwart-op-witversie.

Stone Mattress
“At the outset Verna had not intended to kill anyone.” Hop, je zit onmiddellijk in het verhaal. Hoezo iemand vermoorden? Waar dan? Hoe dan? Verna wordt hoe langer hoe verknipter, en Atwood spint het verhaal tenenkrullend lekker uit.

First Lives Club
Op kun je met het gegeven van een spel waarbij mensen doen alsof ze de reïncarnatie zijn van dode historische figuren al een heel boek vullen, en dit verhaal is een heerlijk begin. Hoe een spel realiteit kan worden… [spannend muziekje invoegen]

White Horse
Dit verhaal is gratis te downloaden via Daily Lit (een tip op zich!). Het is een prachtige, symbolische vertelling over een wit paard genaamd Gladys dat het leven van hoofdpersoon Nell een andere wending geeft. Of zijn het slechts toevalligheden…? Atwood beschrijft de sfeer heel intiem, alsof je er zelf bij bent. Met af en toe een hilarisch beeld tussendoor: “Tall Billie astride fat Gladys, with Gladys’s stumpy little legs whirring away underneath her like an eggbeater.” Of: “[Gladys] dealt with the cows and their lumbering attempts to monopolize the food supply by sneaking up on them and biting them.”

De inspiratieberg

3 jan Redwood coast, California

Onlangs heb ik geblogd over het allestegelijk-syndroom waar ik soms last van heb. Uit een goed idee ontstaat een onontwarbare kluwen van mini-ideeën, waardoor ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Om vervolgens maar helemáál niet meer te beginnen.

De drie onafgemaakte breiwerken in de la (sokken, wanten en een sjaal), de zestien plannen voor het schrijven van een boek, de onoverkomelijke hoeveelheid foto’s van mijn Amerikareis die ik wil uitzoeken en uitdunnen, om vervolgens een selectie van de beste 120 foto’s te maken voor een fotoboek en de rest gewoon af te laten drukken… volgt u mij nog?

Soms heb ik zo veel inspiratie om iets te gaan ondernemen dat het een berg wordt waar ik niet meer tegenop kan. Ik ken mezelf onderhand een beetje en ik eis niets minder dan het allerbeste van mezelf. De lat ligt hoog, alles moet perfect. En gebeurt het niet perfect, dan gebeurt het niet.

Hetzelfde overkomt me als ik het druk heb, maar hierin zullen veel collega’s zich wel herkennen. Ik heb duizend dingen aan mijn hoofd, duizend deadlines te halen en tegelijkertijd stromen er duizend mails, twittermentions en facebookberichten binnen. Uiteindelijk grijp ik dan weer terug op mijn trouwe vriend de todolijst. Daar komen dan al die zaken op te staan, van de ideeën om mijn huis opnieuw in te richten tot het acquireren van nieuwe opdrachtgevers. Ik leg mezelf een strak dagritme op en probeer me te focussen op mijn belangrijkste taken. Al snel gaat deze planning natuurlijk weer overboord, want als ik goed kon plannen had ik die planning niet nodig.

Zucht.

Ernst-Jan Pfauth heeft het probleem van het ontbreken van focus – want dat is het – kunnen aanpakken omdat hij gegrepen werd door een regelrechte goeroe op dit gebied: Leo Babauta. Lees hier wat het hem heeft opgeleverd. Heel veel moois, heel veel zen en heel veel focus. Ik zie absoluut de waarde van zijn tips (ik typ dit stukje in de betaalde versie van OmmWriter en het werkt echt fantastisch), maar ik vraag me af of deze tools wel tot de kern van het probleem komen. Zijn het niet gewoon doekjes voor het bloeden? Want ik schrijf eindeloze post-its, om er vervolgens weer vierkant vanaf te wijken.

Ik vraag me juist af welke karaktereigenschappen ervoor zorgen dat ik doe zoals ik doe. Heb ik bepaalde trekken die al die bomen in mijn hoofd laten groeien en mijn focus soms een flinke schop geven? Als ik díe kan ontdekken, kan ik die eigenschappen in goede banen leiden en zelfs inzetten om ze in mijn voordeel te laten werken. Dan zijn ze me niet meer tot last. Een mooi streven volgens mijn rozebrilfilosofie.

De inspiratiechaos en het gebrek aan focus los ik niet één-twee-drie op, want persoonlijke ontwikkeling, daar doe je meestal je hele leven over. Maar alles begint met een eerste stap, niet?

HAPPY new year

2 jan De roze was

Het nieuwe jaar is bij mij begonnen zoals bij velen: een heerlijke oudejaarsavond met mijn dierbaarsten, met prachtig vuurwerk en tranen van het lachen tijdens diverse potjes 30 Seconds. Vervolgens lekker uitslapen op zondag de eerste, soezend bij het Nieuwjaarsconcert en het schansspringen.

BAM. Maandag 2 januari. Niks geen gezelligheid meer, gewoon een dag als alle andere. Tijd om alles op te ruimen wat ik in de afgelopen feestweken heb laten liggen. Op de automatische piloot hang ik de was op. Handdoek, nog een handdoek, een T-shirtje, een paar sokken, nog een T-shirtje, twee strings. En of het karma is? Ineens zie ik het nieuwe jaar door een roze bril.

In mijn vorige blog schreef ik het al: ik doe niet aan goede voornemens. Ik jat hier even schaamteloos een citaat van mijn ‘collega’ Marcel van Driel: “goede voornemens zijn per definitie vrijblijvend. Je kunt ook gewoon besluiten iets te doen of te laten. Vanaf dat moment is het gewoon zo.”

Maar het afgelopen jaar is voor mij zo bizar verlopen, in positieve en negatieve zin, dat ik 1 januari 2012 toch aangrijp om mijn roze bril op te zetten. Weg met al die shit, al dat gedoe. Weg met de stress, het ‘moeten’, vervelende klussen, nare mensen, hufterigheid, consumentisme. Ik heb zin om dromen waar te maken en ambities te volgen. Youp van ‘t Hek antwoordde het al op een vraag van een student in het programma College Tour, en zijn oudejaarsconference stond er bol van: Leef! Volg je hart, en als je iets doet wat je niet leuk vindt, doe het dan niet. Stop met zeiken.

Dus kijk goed om je heen wat je al hebt, en geniet ervan. Leen anders even mijn roze bril.

Happy new year!

Goede voornemens

31 dec Boekenwensenlijst

Daar doe ik eigenlijk niet aan. Ik heb het liever over plannen of ambities. En daar ben ik het hele jaar mee bezig, niet alleen met Oud en Nieuw. O ja, en ik rook niet, dus dat scheelt waarschijnlijk ook.

Wat ik me wel realiseerde, terwijl ik alle eindeloze lijstjes van beste-dit-en-dat-van-2011 doornam, was dat ik afgelopen jaar bar weinig boeken heb gelezen. Terwijl ik dat juist wel graag wilde. Maar blijkbaar ontbrak het me aan de tijd of concentratie om aan het paginavreten te slaan.

Ik verheug me daarom dus enorm op het volgende jaar, omdat ik zin heb om alles in te halen op boekengebied wat ik afgelopen jaar heb laten liggen. In mijn mijn eigen boekenkast liggen nog stapels romans en nonfictie waarvan mijn ogen en hersenen beginnen te jeuken (in a positive way), en in mijn Moleskine Book Journal hou ik een wensenlijstje bij.

Een greep:
The Hunger Games, het eerste deel van de serie waar Marcel van Driel me nieuwsgierig naar heeft gemaakt. Maar ook het verhaal achter het beroemdste parfum ter wereld, Chanel no. 5. Voor mijn verjaardag kreeg ik twee boeken: By Nightfall van Michael Cunningham, en The Other Hand van Chris Cleave.

Ik ben een groot liefhebber  van Cunninghams stijl en heb genoten van The Hours en Flesh and Blood (aanrader!!). The Other Hand kende ik als Little Bee, maar de titel is aangepast voor de Britse markt. Tot slot ben ik ook erg benieuwd naar het vervolg op The Power of Six uit de Loriën-serie. Helaas zal dat boek nog heel even op zich laten wachten, volgens Penguin Benelux.

Maar er zijn twee boeken waarop ik écht niet kan wachten om ze te lezen: A Visit from the Goon Squad van Jennifer Egan en Skippy Dies van Paul Murray. Egan won met haar boek dit jaar de Pulitzer Prize en het wordt met loftrompetten en klaroengeschal mijlenver de hemel in geprezen. En naar Skippy Dies ben ik gewoon razend benieuwd omdat de hoofdpersoon op de eerste bladzijde doodgaat.

Nu ik dit zo teruglees, zal ik vanaf 1 januari 2012 in eenzame opsluiting moeten gaan om aan al die pareltjes toe te komen…! Maar voordat ik in mijn grot kruip, wens ik iedereen een fantasierijk en geïnspireerd 2012 toe!

Alles tegelijk

29 dec Redwoods, California

Ik weet niet of het een typische valkuil is voor zzp’ers, maar ik heb nogal eens last van het allestegelijk-syndroom. Dat houdt in dat er een plan in mijn hoofd groeit, als een boom, en aan dat plan ontspruiten vervolgens zo veel miniplannetjes dat ik uiteindelijk met een half oerbos in mijn hoofd rondloop. Gevolg: ik zie door de bomen het bos niet meer.

Iets te veel beeldspraak? Ik geef een voorbeeldje. Tegen het einde van dit jaar realiseerde ik me dat ik alweer ruim drie jaar zelfstandig opereerde en dat het tijd was om de balans op te maken. Wat had ik allemaal gedaan, en wat waren de leuke en minder leuke dingen? En belangrijker: waar wilde ik heen? Welke ambities wilde ik in de komende jaren realiseren? In dat proces kwam ik erachter dat mijn bedrijfslogo en website toe waren aan een opknapbeurt. Zie hier het ontspruiten van miniplan 1! Maar goed, tot zo ver was alles nog redelijk onder controle.

Ik had het oneindige geluk dat ik een klus deed voor Autobahn en dat zij mij aan een prachtig nieuw logo, beeldmerk en the whole shebang wilden helpen. So far so good! Ook een nieuw websiteontwerp was in overleg met hen snel gevonden, en de technische uitvoering ervan liet ik over aan B2BSeen.

Maar net toen ik dacht dat miniplan 1 maar een klein blaadje aan mijn boom zou blijven, groeide het uit zijn voegen. Want ik wilde dan ook gelijk nieuwe visitekaartjes, die ik met de kerstkaarten mee naar mijn zakenrelaties kon sturen. En dan zou ik tegelijkertijd de website lanceren met logo en alles erop en eraan.

Dat lukte natuurlijk niet, want visitekaartjes groeien niet aan bomen. Die moet je ook netjes laten ontwerpen en drukken. En als ik alle kerstkaarten voor de feestdagen op de deurmatten van mijn klanten wilde hebben, moest niet alleen B2BSeen zich in een onmogelijke bocht wringen, maar ik ook. Want ik wilde mijn site dan natuurlijk wel met vernieuwde content vullen!

Toen realiseerde ik me dat je als zzp’er je eigen tempo bepaalt en dat je je eigen lat legt. Gelukkig helpen mijn collega-zzp’ers me er af en toe aan herinneren dat ik hem niet te hoog moet leggen: “Dit gebeurt mij ook altijd! En guess what? Je hóeft niet alles tegelijk! By the way, dit zou echt een top onderwerp zijn voor een blog.”*

Zo gezegd, zo gedaan. Bijsnoeien van mijn bomen doe ik niet, want ik weet nog niet zo goed hoe. Dus laat ik ze welig tieren en pluk er af en toe iets vanaf. Tijdens het typen van dit stuk heb ik alweer duizend miniplannen gekregen om op dit verhaal verder te bloggen, maar ik probeer ze lekker te laten hangen waar ze hangen, voor een volgend blog.

*Dank je wel, Mireille Wortel!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: